E tam...

No tak... ja się tu rozpisuję, jak już mi się zebrało na rozpisywanie to mnie całego posta szlak trafił, bo nacisnąłem dziwną kombinację klawiszy no i niestety ;3 Tak czy inaczej pisałem o tym, że jak się dobrze wiedzie, to człowiek o tym nie pisze, bo mu się dobrze wiedzie więc tym się cieszy...

Pisałem również o tym, że nadal ciężko mi się przełamać, żeby pisać posty o dupie maryni... ;3 Dawniej mogłem pisać o dupie maryni, tylko nikt tego nie mógł czytać. Może ja już jestem takim typem człowieka, że no po prostu pewne sprawy powinienem zachować? Kurwa... i znowu myślę bez sensu... jak to by powiedział Kamil - pierdolisz bez sensu jak chuje z kredensu... tak właśnie...

Btw. ostatnio nadużywam wulgaryzmów, ale ktoś musi w gruncie rzeczy musi ;<

Zaobserwowałem, proszę ja Ciebie, że ostatnio... zachowuję się jak zawsze. Strasznie mi tego brakowało na obczyźnie, powygłupiać się z ludźmi, poszaleć, pośmiać się, pograć na klocku... Kurde Jestem zajebiście szczęśliwym człowiekiem, mam ogromne szczęście żyjąc tam gdzie żyje z takimi, a nie innymi ludźmi. Wszystko idzie po mojej myśli, jestem wręcz w czepku urodzony... ale zawsze znajdę coś na co mogę ponarzekać, ale to normalne ;3

Dużo ostatnio myślę nad tym... jak to jest - czy ludzie się zmieniają, czy po prostu dojrzewają w nich pewne cechy, niekoniecznie pozytywne. Bo jak obserwuję po ludziach, to większość z nich się nie zmieniła, niektórzy po prostu do pewnych spraw dorośli, ale są tacy, którzy... zmienili się na negatywne... ale - może w nich te cechy zawsze były, tylko teraz po prostu rozkwitły? Zazwyczaj, gdy ktoś mówi - zrozumiałem pewne rzeczy, już taki nie będę, jestem innym człowiekiem - to po prostu pierdoli od rzeczy, bo ja w to nie wierze, już nieraz się przekonałem, że tak nie jest. Ale jak to jest gdy ktoś był w porządku i mu zaczyna odpieprzać? Może on tylko gubi drogę, a te złe cechy... to tylko po prostu przypadkiem, bo nigdy się w nim ich wcześniej nie zauważało... *Tak wiem, moja gramatyka jest do dupy Czesiu, ale co tam* ...

Ciekawe jak to jest, niby wszyscy się zmieniamy, ale większość z nas tylko dorasta, ale nie zmienia się znacząco. "Oni" wciąż od lat są tacy sami... ich cechy pozytywne, czy negatywne nie zmieniły się... Mimo wielu prób, nie dało się pewnych rzeczy zmienić. Ona natomiast... jest sobą w większym stężeniu, aktualnie nieznośnym. Najgorsze jest to, że nie zdaje sobie z tego sprawy i myśli, że wszystko jest jak być winno.

Tego się właśnie trochę boję... że kiedyś coś mi odpieprzy, a nikt nie wyciągnie do mnie ręki i powie - gudaha, sth wrng with y!! Ja sam nie mam tej odwagi... znaczy to jest tak, że to nie ma sensu trochę, bo ta osoba, a właściwie jej rodzice sprawili, że jest jaka jest... nie da się wyrwać duszy z czeluści piekieł... i wątpię, żeby ona mogła cokolwiek zrozumieć... ona ma własny świat, w którym się odnalazła... jest jej tam dobrze... zawsze było...

Mam nadzieję, że ja pozostanę w świecie aktualnym, bo wiem, że tu jest moje miejsce. Każdy czasem musi spróbować pójść gdzieś do innego świata, gdzieś dalej, zobaczyć jak tam jest... ale przekonać się, że to nie koniecznie dobry świat i wrócić na swoje.

Otóż to... total sieczka w moim wykonaniu... Za dłuższy czas i tak nie zrozumiem sam siebie, nie będę wiedział o czym pisałem, mało kto będzie wiedział, ale się przynajmniej wygadałem.

Let it go... :#

Trochę się tu zmieniło... przede wszystkim otwieram bloga. Chyba zaczęło mi brakować kontaktu z ludźmi... otwarcie bloga zmusi mnie do pisania inaczej, i trochę innego myślenia, tudzież zmotywuję do myślenia jak należy ;3 Nie chciałbym jednak z jednej strony przestać pisać o "dupie Maryni". Chciałbym... no właściwie chcenie nie ma tutaj nic do gadania, bo skoro tka chcę to tak będzie ;3 Po lewo pojawił się poring. Postanowiłem zerwać trochę z czernią, wprowadzić tak jak było, prostotę ale i trochę kolorku ;) Dużo się jak na moja "zieloność" naszukałem, naczytałem, ale z pomocą Taty obrazek jest gdzie powinien być. I to mnie cieszy...

Moje myślenie mnie kiedyś wykończy... tudzież czasami jego brak ale to inna kwestia... otwarcie się na innych... nie wiem... w gruncie rzeczy przed chwilą napisałem Ci, że stęskniłem się za ludźmi... ale z drugiej strony strasznie ciężko się tak zupełnie otworzyć. Tak było mi wygodnie, ciepło, milusio ;<>

Ostatnio... właściwie od dawna myślę o tym czy się nie zmieniłem itp... czy jestem gorszy czy lepszy... ale ileż tak można, namyślać się jaki jest człowiek... nie powinienem po prostu żyć? Całe życie się czymś człowiek przejmuje. W tej kwestii mógłbym podjąć stanowcze kroki... nie patrzeć na innych, by nie myśleć, że ludzie patrzą na mnie.

Pewne kroki na drodze... rehabilitacji już podjąłem. Czas się narodzić na nowo !

Dawno temu w Krainie Koszul

Bardzo dawno nie miałem okazji pisać po prostu tak, żeby podzielić się czymś innym niż smutki ;3

Zawsze było tak, właściwie ostatnio tak, że pisałem jak już miałem jakiś problem i nie mogłem sobie z nim zupełnie poradzić samemu. Teraz dokonałem nowego zakupu... kupiłem coś, o czym marzylem od dawna... by usiąść jak Carrie Bradshaw i po prostu pisać. Marzyłem o tym od dawna... gdy byłem dużo młodszy. Teraz po prostu powoli sobie zdaję sprawę, że na pewne rzeczy przychodzi czas... owszem trzeba dążyć do marzeń, ale jednak przychodzi czas, że wszystko w odpowiednim momencie się pojawia... tak też jest i z tym i z tamtym... na wszystko przyjdzie miejsce i czas... - na dzień dzisiejszy tak uważam. 

Pozdrawiam Czesiu ;)

To przez ten bez tak smutno jest...

Tak wiem, dawno nie pisałem... i znów piszę... ponieważ nie wiem z kim o tym pogadać... nie wiem jak, a strasznie mnie to gryzie... Naturalnie będę pisał tak, że nigdy póżniej nie będę wiedział o co chodziło...

Jest to strasznie dziwna sytuacja... czuje się jakoś maksymalnie nie zręcznie... to dość zrozumiałe, ale mimo wszystko nie jest mi z tym fajnie... naturalnym biegiem rzeczy, staram się nie używać pewnych zwrotów, nie mówić o pewnych sprawach...

...z drugiej strony uświadomiłem sobie chyba... że chciałbym ją znać, być przy niej i móc jej jakoś pomóc, wesprzeć... zacząłem jednocześnie żałować... że prawdopodobnie jestem jedynie błaznem na tym dworze...

...być przy niej... może niekoniecznie... ale móc jakoś wesprzeć... gdyby to może był ktoś, na kim mi nie zależy, nie czuł bym się tak jak teraz... ale zawsze mi zależało na tej znajomości... jest kimś wyjątkowym... a ja właściwie jestem zwykłym wariatem, gówniarzem, który nic nie wie o życiu...

Naturalnie Czesiu... jesteś po to by wysłuchać moich ciężkich i wcale miłych tematów, zażaleń...

Nie mogę o tym przestać myśleć... wiem tak mało, co sprawia, że żyję w jeszcze większej niepewności tego co sie wydarzyło... po prostu boli mnie to, że musiała cierpieć...

Może i mi przyjdzie się zmienić... na bok odłożyć pewne sprawy... zacząć żyć na pełnych obrotach z 10 kawami dziennie...

Życie jest do dupy...

Muszę trochę popracować nad tym, żeby życie nie było do dupy... ale aktualny brak czasu, chęci, motywacji - nie pozwala mi na to...

Ponieważ zamknięto elegancki dom

Bardzo fajnie...

Właśnie, czytając ostatnią notkę, rozlałem pepsi na biurku... trochę mnie to przybiło, ale przynajmniej mam teraz czyste biurko bo umyłem Cif actifizz !~@ i jest gites...

Ostatnio zabrałem się za Edwarda Stachurę... i tak zostało, fragment tego będę przedstawiał na egzaminie być może...

Moje myślenie - jest całkiem inne. Przede wszystkim nie jestem z człowiekiem który dość porządnie namieszał w mojej głowie...

Chciałem napisać coś i koniec końców rozlanie studniówkowej pepsi nie pozwoliło mi na to ;3 A miałem taką potrzebę podzielenia się z kimś tą myślą i uciekła mi ;< dobra, to ja się zabieram za jedzonko, za chwilę może mnie olśni i napiszę...

Z pewnością mogę napisać, że mam taki burdel w pokoju, że nie pamiętam kiedy tu był taki syf... ale przyjdzie wolne, to ogarnę i posprzątam ;3

Myślę ciągle o poprzednim poście. Matko, ale wszystko się szybko zmienia, nastroje, myśli... przychodzą, odchodzą ;o

max of gudifism

Stężenie mnie w samym sobie rośnie... wiesz Czesiu, doceniam dziś to, że odnalazłem siebie... Ale chyba wolałbym szukać nadal siebie niż myśleć tak jak teraz... teraz już wiem, że w dużej mierze, w wielu sytuacjach jestem introwertykiem... ale nieraz się nie da być kimś innym. Zderzenie introwertyka i ekstrawertyka... to dziwna mieszanka...

Wiesz... po prostu ja nie wiem co się dzieje...

Coraz częściej sobie myślę, że najprościej byłoby się pozbyć wszystkiego... zabić wszystkich, zabijając siebie... na ten moment myśl ta przeraża mnie. Ale chodzi o to, że odłączając siebie od systemu, nie jako z mojej perspektywy odłączyłbym też resztę, bo już bym ich nie widział. Nie interesowałoby mnie co się z nimi dzieje. To mega egoistyczne podejście, ale cóż zrobić.

Generalnie po prostu... nie mam komu powiedzieć... tak chyba nie mam komu powiedzieć, bo powiem, że moje myślenie jest żałosne, chociaż upatruje w nim jakieś nadzieje, po prostu myślę sobie, że może moje myślenie to nie jest totalne dno, nie jest żałosne...

Zastanawiam się, czy Wojaczek, czuł się podobnie do mnie... myślę, że trochę mógł, tudzież na odwrót...
Najgorsze są wieczory... bo dzień jak dzień, jakoś zleci, chociaż ostatnio wieczory mają wpływ na moje poranki, południa, popołudnia.

Przeraża mnie to, że zachowuje się jak ktoś... dojrzałem do tego, że nie ma sensu wyróżniać się z tłumu ubiorem... ale wnętrzem... ale co jeśli nie chcę być wewnątrz jak inni... a moje problemy - myślę sobie - że ktoś też takie ma i gorsze... ale potrafię się z nimi rozstać i przestać ich przeżywać... a kiedy myślę, że są jakies real emo kids~< względem których może i zachowuje się podobnie...

Generalnie moje myślenie jest nieźle pierdolnięte... nie da się ukryć... dobrze, że tutaj mam dostęp tylko ja... nie chciałbym, żeby ktoś to przeczytał... pewnie to właśnie czytasz i toniesz w dumie, że jednak to czytasz, mimo, że nie chciałem... ale to jedyny sposób na mój introwertyzm, ale kończąc, to nie chciałem, żeby ktoś poznał te bardziej przyjebaną część mnie... ;3

Idę wziąć prysznic i biorę się z Edwarda Stachurę i "Pokocham ją siłą woli"... ;3

Odszkodowanie powypadkowe

Wiesz Czesiu, to takie niesamowite, że mimo, że mamy z kimś kontakt, to świadomość tego, że jest daleko sprawia, że myślimy całkiem inaczej. Z moim bratem mogłem codziennie rozmawiać, widzieć go nawet poprzez kamerę, ale ta świadomość, że jest tak daleko... sprawiała, że mimo iż go widzę, rozmawiam z nim, to tak samo za nim tęsknie. Teraz, gdy jest w Grabowie, nie widzę go codziennie, nawet z nim nie rozmawiam, bo jest ta świadomość, że jest tu blisko, i w ciągu 4 godzin możemy się zobaczyć...

To takie niesamowite ile daje sama świadomość pewnych rzeczy...

W ogóle rozpieprza mnie to czego się wstydzę, brzydzę i w ogóle... chciałbym jak Franciszek z Asyżu 24 lutego 1208 roku, zostać uderzonym słowami w Czasie Mszy św. ...

Jestem tak słabym człowiekiem...

"Nawet gdybyś był najpiękniejszy ze wszystkich, gdybyś czynił znaki, jak wyrzucanie złych duchów, wszystkie te rzeczy są dla ciebie przeszkodą i nie możesz czuć się z nich dumny, bo nie są twoją własnością. Szczycić się możemy jedynie naszymi chorobami i niesieniem krzyża każdego dnia." - Święty Franciszek z Asyżu...